Editorial- Διάλογος

 

– Θέλω να είμαι η Ανατολή.

– Θέλε.

-Εσύ δε θες;

-Εγώ θέλω να ‘μαι η Δύση.

– Γιατί θες να’σαι η Δύση;

– Μιλάμε για σκοτάδι, τι πιο δυνατό; Εσύ γιατί θες να’ σαι Ανατολή;

– Είναι το φως και μου φαίνεται λιγότερο αδύναμο.

-Και αν εσύ γίνεις Δύση και ‘γω Ανατολή πώς θα συναντιόμαστε; Όταν εσύ θα έρχεσαι, εγώ θα φεύγω.

– Και όταν εσύ θα φεύγεις, εγώ θα έρχομαι.

– Θα συναντιόμαστε στο σημείο ανάμεσα στην αποχώρηση και στην έλευση, για όσο εγώ θα σβήνω και εσύ θα ανάβεις.

– Μα αν εσύ σβήνεις, όταν εγώ θα ανάβω , εμείς οι δυο δε θα ανατείλουμε ποτέ μαζί.

– Και δε θα δύσουμε ποτέ μαζί.

– Ίσως μείνουμε ο ένας χωρίς τον άλλον. Εσύ δεν είσαι καθόλου εγώ και εγώ δεν είμαι καθόλου εσύ.

– Δεν έχεις δίκιο. Εγώ ως Δύση θα’μαι το τελευταίο φως και εσύ ως Ανατολή θα’σαι το τελευταίο σκοτάδι. Χωρίς τη Δύση, ο Ήλιος δε θα χρειαζόταν ποτέ να ανατείλει ξανά, το πρώτο φως, δε θα ήταν ποτέ ξανά πρώτο.

– Δηλαδή, με χρειάζεσαι για να υπάρχεις;

– Σε χρειάζομαι για να με ορίζω.

– Λέω να μη γίνω Ανατολή.

-Εγώ δε θα γίνω σίγουρα Δύση.

–  Ας αφήσουμε την Ανατολή να εναλλάσσεται με τη Δύση. Ας αφήσουμε τις μέρες να περνούν.

– Και εσύ γιατί θα με χρειάζεσαι; Για να μετράμε τις μέρες που περνούν;

– Για να μετρούν οι μέρες.  Για να μπορώ να σβήνω στο πρώτο φως ,να ανάβω στο τελευταίο. Για να μπορώ να ‘μαι θαμπός στη λάμψη και φωτεινός στα πιο βαθιά σκοτάδια. Για να μπορώ να ορίζω τη διάρκειά μου μέσα στο χρόνο που περνά. Μείνε.

 

Pic By Αλεξάνδρα Μάντζαρη