Θέλω να ακούω τη μουσική

Στο βάθος των ηχείων δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από εμάς. Ζούμε εκεί μέσα με τα πέλματα φωλιασμένα στη σκόνη. Όρθιοι, ξαπλωμένοι, ενωμένοι. Οι προβολείς ανάβουν και σβήνουν, φάροι στο σκοτάδι, τρεμοπαίζουν διαπερνώντας τον καπνό. Πίνουμε κερνώντας ο ένας τον άλλον. Γελάμε σαν να μην υπήρξε χθες η απώλεια που μας κατατρόπωσε. Σηκώνουμε τα μανίκια, βγάζουμε τα σακάκια, το δέρμα ιδρώνει στενάζοντας. Το φως δεν μας ενδιαφέρει καθόλου, δεν αποτελεί αυτοσκοπό. Το φως, ίσως, βρίσκεται καρφιτσωμένο στο στήθος μας. Οι λέξεις περισσεύουν. Τις παρακολουθούμε να πλέουν στον αφρό της μπύρας μας. Ούτε ο χρόνος μας πονάει. Παραμένει λευκός. Βάφει τον ουρανό της μνήμης. Στο βάθος των ηχείων υπάρχουμε μόνο εμείς και η μουσική. Θέλουμε να την ακούμε δυνατά και να είναι γαμημένο ροκ εν ρολ.

 

 

 

Pic-“Music” by Vasta (CC-BY-NC-ND)