Η επιδεξιότητα της σφαλιάρας

by Ελένη Bergman 

Αγαπητέ αναγνώστη,

Σε συνέχεια της ερώτησής σας, που δημοσιεύτηκε στο δέκατο τέταρτο τεύχος του περιοδικού μας, σας απαντούμε επισταμένως, αλλά συνοπτικώς, τα παρακάτω:

Υπάρχει, βεβαίως, η καλή, υπάρχει και η ανάποδη. Υπάρχει αυτή που θα σας κάνει να γυρίσετε γύρω από τον εαυτό σας δυο φορές, υπάρχει και αυτή που θα σας στείλει με γραμμική κατεύθυνση στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Αν το χέρι που θα σας δώσει την ανάποδη, φοράει δαχτυλίδι, τα προβλήματα σας αυξάνονται σημαντικά και μαζί με αυτά και τα σημάδια στο τροφαντός σας μάγουλο. Αν φοράει μεν δαχτυλίδι, αλλά σας τη δώσει από την καλή, δεν έχετε κανένα λόγο να φοβάστε για εκδορές και γδαρσίματα. Μπορείτε μάλιστα να το φαντασιωθείτε σαν ένα υπερηχητικό χάδι.

Ο αυτουργός ακόμα, μπορεί να χρησιμοποιήσει διάφορες μεθόδους για να προκαλέσει πόνο και εξευτελισμό στο θύμα του, όπως είναι –αντίστοιχα- η επιδέξια χρήση των νυχιών του -κατά το κτύπημα- και η ροχάλα, μετά την ολοκλήρωσή του.
Όσον αφορά στην αξιολόγηση του κτυπήματος, πέραν του αποτελέσματος, που κρίνεται από τον συνολικό τραυματισμό του θύματος, σημαντικό ρόλο παίζει και ο ήχος κατά την κρούση, όπως επίσης και τα συνοδευτικά επίθετα.

Σε κάθε περίπτωση και ανεξαρτήτ ς του λόγου που θα καταφύγετε στο κτύπημα, θα πρέπει να θυμάστε το εξής:
Ποτέ μην δείχνετε έλεος και ποτέ μην δείχνετε αμφιβολία. Μην ξεχνάτε πως η σφαλιάρα θέλει αποφασιστικότητα και τόλμη, όπως η ψήφος, το καμάκι και το χειμερινό κολύμπι.

Ευχαριστούμε πολύ,
Η συντακτική ομάδα του περιοδικού μας

Στα χάδια τα ζεστά…

by Δημήτρης Αναγνωστόπουλος

Το ξέρω πως στον έρωτα θυσία έχεις γίνει,
κι ότι για να μην πικραθώ, κάθε σου λέξη σβήνει.
Γι’ αυτό, δεν ομολόγησες τον μυστικό σου πόνο.
Γι’ αυτό κι εσύ, πάντα μου χάριζες χαμόγελα και μόνο.

Γι’ αυτό, στα χάδια τα ζεστά,
τα χείλη κράτησες κλειστά.

(Χαράλαμπος Βασιλειάδης)

Δε με ποθείς.
Δε με λαχταράς.
Με αγαπάς ως τη μέση.

Μου δίνεις μόνο ό,τι μπορείς.
Όπως μπορείς.

Σα να πρέπει.
Σα να το χρωστάς στην καλοσύνη μου.

Δε μοιραζόμαστε λοιπόν·
παίρνω και παίρνεις.

Ό,τι θα μπορούσες να πάρεις
από τον οποιονδήποτε.

Διστακτικά.
Και όσο γίνεται πιο ανώδυνα.

Μου κάνεις τη χάρη και παίρνεις.

Παίρνεις όσα αντέχεις,
αφού εγώ σου δίνω τα πάντα.

Έχω δεχτεί στο παρελθόν πολλές φορές
άλλα κορμιά – καλύτερα από το δικό σου·
κορμιά με έπαρση,
αλλά γεμάτα επιθυμία.
Για το δικό μου το κορμί.

Κι εκεί, δε μ’ ένοιαζε: Ήταν κορμιά και μόνο.

Και λειτουργούσα άφοβα κι εγώ.
Τα ανακάλυπτα και τα ξεδιψούσα.

Μ’ εσένα, όμως;
Εσένα εγώ σε θέλησα εξολοκλήρου.
Και την ψυχή σου και το σώμα.

Πες, πώς γίνεται λοιπόν
να μη βλέπεις μέσα μου τη φλόγα;
Αυτή που έβλεπαν εκείνα τ’ άλλα τα κορμιά
που με κρατούσαν πάνω τους
και δε μ’ αφήναν.

Αν η ψυχή σου έχει κάνει δυο βήματα
πιο κοντά στη δική μου,
τότε γιατί τα χέρια σου ορίζουν
πάνω μου
απαγορευμένες ζώνες;

Γιατί δε σ’ έχω ακόμα
πείσει;

Εγώ…
Που σ’ αγγίζω κάθε φορά
σα να γράφω επάνω σου
την παγκόσμια Ιστορία.

εικονογράφηση: Παύλος Ρέγκλης