Φροντίδα

by Ισμήνη Δασκαρόλη

Γυναίκα είναι να κάθεσαι δίπλα σε ένα κοιμισμένο κορμί μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, μόνη και σιωπηλή με την φροντίδα του εαυτού σου, διότι οι πλάτες του αγαπημένου είναι βαριές από την πολλή δουλειά και δεν αντέχει να σε χαϊδέψει. Γυναίκα θα πει να μην έχεις δίκιο, διότι το αίμα είναι βαρύ στις φλέβες σου, διότι ο,τι αισθάνεσαι είναι μία παραίσθηση που διαρκώς θα σου αναιρούν για υπερβολή. Γυναίκα είναι να μην ξεδιψάς ποτέ και πάντα να πρέπει να δώσεις, να δίνεις, να υπομένεις, να ηρεμείς ξανά και ξανά.

Άντρας θα πει να φταις, πάντα και για όλα. Να έχεις την ευθύνη να κουβαλάς τον ουρανό στους ώμους σου, να το καταφέρνεις, κάθε φορά που σου ζητείται, χωρίς ξεκούραση, χωρίς συγχώρεση. Να ξεδιψάς γρήγορα, να μην ζητάς άλλο. Ο άντρας θα αγαπάει τυφλά και ακατανόητα, θα αντέχει, θα αντέχει μέχρι να τον καλύψει το χώμα. Άντρας θα πει να ζητάς διαρκώς συγχώρεση για τους κουρασμένους σου ώμους, να ακούς ξανά και ξανά.

Είναι αυτή η καταραμένη φροντίδα όμως που μας χαϊδεύει τα μαλλιά και πλένοντας τα πόδια, μας συγχωρεί όλες μας τις αμαρτίες.

Όσο είναι ακόμα καιρός

by Γιώργος Σαράτσης

Σκέψου μονάχα πόσο ευάλωτο σ’ έκανε μια παραμελημένη χώρα, πλάσμα κατά βάθος τρυφερό και αθώο, να χάσκεις αυτιστικά μπροστά στο παράλογο του καιρού σου. Μην απορείς, ο πόνος και η ηδονή σ’ έφεραν κάποτε εδώ. Να κλαις και να γελάς ανάμεσα σε άλλα ευάλωτα πλάσματα. Άγουρος ενήλικας με πόνους στον θώρακα και τις αρθρώσεις, ν’ αφήνεις άστεγους κάτι έρωτες ημιτελείς και νεκρά κύτταρα στη διαδρομή σου. Μέχρι να γίνει η ανάμνηση ισχυρότερη της εμπειρίας, ηδονικότερη της επαφής. Σκέψου μονάχα πόσο πικρό είναι ν’ απομακρύνεσαι απ’ την ομορφιά του τόπου και των ανθρώπων, γευόμενος μόνο αδιέξοδα ή πόσο θεραπευτικό να μιλάς χωρίς δισταγμούς με ό,τι κατόρθωσε να πλάσει η φαντασία, ο μέσα σου αφέντης. Γιατί είναι ζήτημα ζωής και θανάτου να καταστεί κάποτε η φαντασία αρτιότερη της πράξης. Όσο είναι ακόμα καιρός. Σκέψου μονάχα να αντιστέκεσαι στον αργό θάνατο της ηθικής ή στο τέλμα των αρχών και των νόμων. Γιατί δεν υπάρχει προορισμός ούτε και λύση του μυστηρίου. Μόνο εικόνες και μουσικές απ’ τα λαρύγγια των Σειρήνων και ‘συ να αφήνεσαι χωρίς σχεδία σ’ ένα ταξίδι μακριά από σωτηρίες και θαύματα.

εικονογράφηση: Παύλος Ρέγκλης