Μοναξιά είναι

by Δημήτρης Αναγνωστόπουλος

Μοναξιά είναι όταν δεν ήρθε ποτέ.
Όταν περίμενες να έρθει.
Μα κυρίως, όταν έμαθες πώς να μην περιμένεις.

Είναι όταν ήρθε, όμως το γνώριζες από πριν ότι θα ξαναφύγει.
Όταν επέστρεψε, μα θα φοβάσαι πάντα
μήπως σου φύγει πάλι.
Είναι το μονοπάτι – κανείς δεν ξέρει για πού.
Αυτό που μοιράζεστε – κανείς δεν ξέρει για πόσο.

Μοναξιά είναι όταν κανείς
δεν πρέπει να ξέρει.

Τα σώματά σας που ενώθηκαν με επιθυμία πολλή
και με αβεβαιότητα περισσότερη – είναι.

Τα φιλιά που έφτασαν βαθιά
όμως λιγάκι πριν την ψυχή – είναι.

Και παράπονο και ζήλια είναι.

Όταν γυρίζεις σπίτι
ενώ οι άλλοι συνεχίζουν τη νύχτα τους
– αυτό είναι.

Όταν εσύ πεθαίνεις
ενώ οι άλλοι συνεχίζουν να ζουν.

Όταν εσύ πεθαίνεις
και όχι για να ζήσουν οι άλλοι.

Μοναχικός

by Σταυρούλα Παπαδάκη

Να είσαι μόνος και ολόκληρος.

Η ώρα του μόνου να μη μετράει για δυο.

Το χωρίς να μην είναι λόγος για μαζί.

Το μέσα να μην είναι ανάγκη για έξω.

Το έλα να μην είναι σώσε με.

Το φύγε να μην είναι η τελευταία λύση.

Το μείνε να είναι συνείδηση.

Να χαϊδεύεις το σώμα, να ταΐζεις τη σκέψη.

Ο ελεήμων δεν έχει κερδίσει ποτέ χάδι και τροφή.

Να είσαι μόνος και ολόκληρος.

Να είσαι με παρέα ολόκληρος δυο φορές.

Να είσαι μόνος και να σε αντέχεις.

Να μείνεις μόνος μέχρι να μπορείς.

Θα είσαι άνθρωπος μοναχικός.

Λιγότερο από ποτέ μόνος.

Και η γραμμή ανάμεσα στις έννοιες,

δε θα σε κόβει στα δύο.

 

pic by Παύλος Ρέγκλης