Σκόρπια Πουλιά

Γένεση//Φθορά από την Ελληνική Λέσχη Βιβλίου

 

Η φθορά είναι γέννημα του χρόνου και ο χρόνος, γέννημα

του υλικού κόσμου που έχει ως κεντρικό του πυρήνα το σώμα

του ανθρώπου. σ.24

ΤΣΙΡΟΠΟΥΛΟΣ * Πολιτισμός του σώματος -ΕΥΘ

 

Γένεση, ή οργάνωση, της υλικής ενέργειας, της

αλήθειας ή της ομορφιάς, σημαίνει εσωτερική αγωνία, που

αποσπά τον άνθρωπο από τον κίνδυνο να παραδοθεί στην ήσυχη

και ξεκούραστη ζωή όπου κυριαρχούν ο εγωϊσμός κι η δέσμευση

στα γήϊνα. σ.53

ΤΕΓΙΑΡ ΝΤΕ ΣΑΡΝΤΕΝ * Το θεϊκό περιβάλλον – Κ.ΤΠΣ

Η ψυχή του ανθρώπου να ξαναλάμψει πρέπει στη

δημιουργία.

Έξω απ’την άμορφη την πέτρα, που καθώς μαζί της ο

τεχνίτης γίνετ’ένα,

Κάνει να βγαίνουν πάντοτ’από μέσα της, μορφές ζωής

καινούργιας, καθώς κι απ’την ψυχή του ανθρώπου, που ενωμένη

με την ψυχή της πέτρας γίνετ’ ένα,

Έξω απ’τ’ασήμαντα πραχτικά σχήματα, πούχει το κάθε τι

που ζει ή κι’ αν ακόμη τη ζωή στερείται,

Με τη ματιά του καλλιτέχνη αν ενωθεί, καινούργια ζωή,

μορφή καινούργια, χρώμα καινούργιο, ξεπροβάλλει.σ.66

ΕΛΛΙΟΤ * Δέκα χορικά απ’το βράχο – ΙΚΡ  

 

Η πιο απαίσια μοίρα που μπορεί να σου τύχει δεν είναι

να σε ξεχάσουν, αλλά, ακριβώς, να φθαρείς και να σβήσεις.

Θέληση, αποθυμιές, σαρκικές ορέξεις, περιέργεια, πάθη, χαρές,

γενναιοδωρία – όλα σβήνουν και χάνονται βαθμιαία. Όπως

ξεπνέει ο άνεμος στα βουνά, έτσι ξεπνέει και το πνεύμα. Ακόμα

κι ο πόνος μειώνεται κατά κάποιο τρόπο με την πάροδο των

ετών, και μαζί του ξεθυμαίνουν κι άλλα σημεία ζωής. Εκείνα τα

απλά, σιωπηλά, πρωτογενή πράγματα, τα πράγματα που κάθε παιδί

πρωτοσυναντά με θαυμασμό και συγκίνηση, όπως, ας πούμε, η

διαδοχή των εποχών, ένα γιατί που τρεχοπαίζει στην αυλή, μια

πόρτα που πάει κι έρχεται στους μεντεσέδες της, ο κύκλος της

ζωής των φυτών, οι καρποί που δένουν, τα πεύκα που ψιθυρίζουν

στον άνεμο, μια φάλαγγα μυρμηγκιών στη βεράντα, το παιχνίδι

φωτός και σκιάς στις κοιλάδες και τις λοφοπλαγιές, η χλομάδα

του φεγγαριού και το φωτοστέφανό του, ο ιστός μιας αράχνης

φορτωμένος δροσοσταλίδες νωρίς το πρωί, τα θαύματα της

αναπνοής, της ομιλίας, του λυκόφωτος, του νερού που φτάνει

στο σημείο βρασμού, ή που γίνεται πάγος, η ανάκλαση του

μεσημεριάτικου ήλιου πάνω σ’ ένα σπασμένο τζάμι, πράγματα τόσο

ουσιώδη, που τα είχαμε και τα χάσαμε. Που δε θα τα ξαναβρούμε

πια. ‘Η – ακόμα χειρότερα – που θα τα βλέπουμε σπάνια κι από

μακριά, να μισοφαίνονται στο βάθος, χωρίς να μας χαρίζουν

εκείνη της αρχική ευχαρίστηση. Αυτή θα έχει εξαφανιστεί για

πάντα, θα έχει φθαρεί. Κι όλα θα είναι θαμπά και ακαθόριστα. Η ίδια η ζωή

γεμίζει σκόνη, την τρώνε τα σκουλήκια. σ.217

ΟΖ – Φίμα – ΨΧΓ

 

Ας προσέξουμε μήπως, ενώ εμείς ολιγοπιστούμε σε στιγμή

μελαγχολίας και απαισιοδοξίας, επιτελείται γεγονός που θα

έχει σημασία παγκόσμια, μήπως εμείς μένουμε έξω από τη

γένεση αυτή. σ.76

ΤΣΙΡΙΝΤΑΝΗΣ * Η πίστη ως βίωμα Δ – ΣΖΤ

 

Οι λέξεις πλαταίνουν, ομορφαίνουν, μέσα στις διαστάσεις,

που τους δίνει η ανθρώπινη πράξη. Αλλά και φτωχαίνουν ή

φθείρονται από την ανθρώπινη και πάλι πράξη. σ.59

ΛΑΜΠΑΔΑΡΙΔΟΥ ** Γράμμα στο γιό μου κι ένα άστρο – ΕΛΒΙ

 

Η περιφορά της ιδιωτικής ζωής είναι μια άσεμνη κι ανόητη

φασαρία. Απογυμνώνει και φθείρει και στο τέλος δεν

γνωρίζει όρια. σ.93

ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ ** Λουλούδι της κανέλλας – ΦΛΠ

 

vgale_skorpia_poulia

 

ΕΚΔΟΤΕΣ – ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ

———————

ΑΚΡιτας,ΑΚΤινες,Ε.κδοσεις των ΦιΛωΝ,Ελληνική Λέσχη του ΒΙβλίου,ΕΣΤια,ΕΥΘυνη,

ΙΚαΡος,Κ.αλος ΤυΠοΣ,ΚαΣΤανιωτης,ΟΔυΣεας,ΠαΝεΖη,ΠΟΡεια Π.νευματικη,ΣυΖηΤησις,

ΦιΛιΠποτης,ΨυΧοΓιος