Ακουσια

by Σταυρούλα Παπαδάκη

Δεν το ήθελα δεσποινίς.
Δεν ήταν της πρόθεσής μου.
Καταλαβαίνετε πως ήτανε νωρίς
γι’αυτό και η αποχώρησή μου.

Δεν το ήθελα πραγματικά.
Το λέω με την καρδιά μου.
Εγώ είμαι ειλικρινές παιδί,
ψέμα ποτέ δε λέω,
μα η αλήθεια μου έχει χαθεί
και λέω και ξελέω.

Δεν το ήθελα δεσποινίς,
δεν ήταν της πρόθεσής μου.
Καταλαβαίνετε πως είναι αργά
για την επιστροφή μου.

Δεν το ήθελα πραγματικά.
Τα πράγματα θα ήτανε απλά,
αν ήθελα να είναι,
Μα συντηρώ το χάος μου,
διότι με κάνει ωραίο
με κάνει και ξεχωριστό , με κάνει και μοιραίο.

Και τώρα που εξηγήθηκα
για κάποια υστεροφημία,
κατάλαβα , η πρόθεση δεν προσμετρά
στην τελική μου αξία.

Στο φως (Fade into white)

by Δημήτρης Αναγνωστόπουλος

Πάνω του το ‘χε σχεδιάσει.
Ακολουθούσε τα σημάδια.
Ήρεμος όπως οι ημέρες
και άδειος όσο και τα βράδια.

Χαμηλωμένες οι περσίδες.
Το σπίτι μύριζε βενζίνα.
Πήρε μαζί του τη σκιά του
και πήγαν μέχρι την κουζίνα.

Έβαλε μπρίκι στο γκαζάκι
κι όταν φουσκώσαν’ τα όνειρά του,
πάνω στο δάπεδο χυθήκαν’.

Άνθισε ο κόσμος στο βαζάκι,
άρπαξε αμέσως η χαρά του
και όλοι οι φόβοι του χαθήκαν’.

Βγήκε στο φως, κι ήταν λευκός.
Ήταν λευκός.

εικονογράφηση: Παύλος Ρέγκλης