Να βγει η αυγή

by Δημήτρης Αναγνωστόπουλος

μένω ως αργά
επαγρυπνώ…

τέλειωσε η μέρα – αρχίζει η μέρα
κι εγώ στη μέση, ασφαλής

με μουσικές και με καπνό
την ώρα της ανατολής
κάτι να φέρει λίγο αέρα επιθυμώ
δεν ησυχάζω…

και τη ζωή καταδικάζω
που αδυνατεί να δώσει λύση

να βγει η αυγή και να μιλήσει
να βγει η αυγή και να μου πει
προς τι του κόσμου η σιωπή

κι άλλο πρωί
διπλό καφέ…

έρχεται η μέρα – φεύγει η μέρα
κι εγώ στη μέση, στο κενό

δε βγάζει κάπου, αδερφέ
τις νύχτες μου έτσι να περνώ
κι όσο με παίρνεις παραπέρα, πόθε κρυφέ
δεν εστιάζω…

ό,τι αγαπώ καταδικάζω
που δεν μπορεί να με κρατήσει

να βγει η αυγή να μ’ αντικρίσει
να βγει η αυγή και να με δει
πέφτει πολλή τόση ντροπή

Καταγραφή

by Γιώργος Σαράτσης

να με βρεις
μ’ έναν ουρανό σε θερμοκρασία δωματίου
και θολωμένο μυαλό
je crois endendre encore
σαν τα μεγάλα φανάρια των δρόμων
απ’ το ένα χρώμα στο άλλο

κάποιο φεγγάρι στη χάση του
αν το κοιτάξεις
κάτι βλέπεις
δεν μιλάς
ακουμπάς στο ποτό
ξεχνιέσαι –
που και που
πονάς

δύω
όπως φτάνω στο τέλος
όπως διχοτομείται το δύο
στα συνθετικά του
ένα κι ένα
επιστρέφοντας ξανά
στη μοναξιά
του ενός

τώρα μόνος μου τα λέω στης ζωής μου το δειλινό

η δύση μιας Δύσης
από χρόνια νεκρή
κάτι βλέπω
δεν μιλώ
έκφυλος μιας εποχής
στο πιο δυτικό σημείο
του ορίζοντα

 εικονογράφηση: Παύλος Ρέγκλης