Odeon – Περίπατος στο χρόνο

Αν υπάρχει κάτι που αγαπώ πραγματικά στην Αθήνα, αυτό είναι η ευκολία με την οποία μπορεί κανείς να μεταβεί από το χάος στην απόλυτη ηρεμία. Τη τελευταία φορά που βίωσα τα αναζωογονητικά αποτελέσματα της παραπάνω κατάστασης ήταν όταν ο δρόμος μου με έφερε στην απίστευτα γαλήνια γειτονιά του Μετς. Αφήνοντας πίσω μου τη πολύβουη Βασιλίσσης Όλγας, ένα χειμωνιάτικο απόγευμα καθημερινής, ανέβηκα το γεμάτο γυμνά δέντρα και διατηρητέα νεοκλασικά δρόμο του Μάρκου Μουσούρου. Στο νούμερο 19 βρίσκεται και η τελευταία μου ανακάλυψη, το γοητευτικότατο καφέ – μπαράκι Odeon.

Ας ξεκινήσουμε συμφωνώντας για κάτι: To Μετς είναι μία πολύ ξεχωριστή συνοικία. Όσες φορές και να περπατήσει κανείς στη μικρή γειτονιά, πάντα θα ανακαλύπτει μία νέα αγαπημένη γωνία ,θα ερωτεύεται ένα νέο σημείο. Το Μετς μπορεί να βρίσκεται λίγα μόλις εκατοντάδες μέτρα από το κέντρο της Αθήνας, αλλά οι μυρωδιές από το τζάκι και το μεσημεριανό φαγητό που ετοιμάζεται, οι ήχοι από το τιτίβισμα των πουλιών , οι εικόνες ηλικιωμένων ανθρώπων που κάνουν την απογευματινή τους βόλτα και η ηρεμία που επικρατεί,θμίζουν μικρά χωριουδάκια της επαρχίας, όσο καμία άλλη γειτονιά της Αθήνας. Μπαίνοντας στο Odeon λοιπόν, η αίσθηση δεν αλλάζει: βρίσκεσαι στο ένα και μοναδικό καφέ – ποτοπωλείο του χωριού. Τα πράσινα τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο κάτω από το κισσό, τα αμέτρητα ποτά πίσω από τη ξύλινη μπάρα που βρίσκονται σε μία σπάνια ισορροπία στο σύνθετο που τα κρατάει, οι επιλογές στο κατάλογο, ακόμη και ο καπνός από τα τσιγάρα που καλύπτει κάθε γωνία του μαγαζιού, μου θυμίζουν αναπόφευκτα καφενεδάκια σε ορεινά χωριά. Μικρές πινελιές όπως οι αφίσες θεατρικών παραστάσεων στους τοίχους, η μικρή γωνίτσα στα αριστερά με τα μουσικά όργανα(νόμιζα πως κάποια αόρατη μπάντα βρισκόταν εκεί όσο απολάμβανα τη μπύρα μου) καθώς και οι δύο μεγάλοι καθρέφτες δίνουν έναν πιο ευρωπαικό-κουλτουριάρικο αέρα στο Odeon. Όσο για τις επιλογές για ποτό και φαγητό δεν νομίζω πως θα αφήσουν κανέναν απογοητευμένο. Από τις ποικιλίες αλλαντικών μέχρι τα γεμιστά και τις ταλιατέλες φούρνων, το μαγαζί διαθέτει εξαιρετικούς μεζέδες για να συνοδέψετε τη βαρελίσια Budweiser, το κρασί σας ή οτιδήποτε άλλο από το μεγάλο κατάλογο προτιμάτε. Για να συνοδέψετε το καφέ σας, προτείνω χωρίς δεύτερη σκέψη τη καρυδόπιτα ή τη κερασόπιτα του μαγαζιού, χωρίς όμως να εγγυώμαι ότι θα βρείτε μιας και τελειώνουν από πολύ νωρίς. Και όλα αυτά υπό τον ήχο γαλλικής τζαζ και απαλών μπλούζ που δίνουν μία διαφορετική διάσταση στην όλη εμπερία. Το Odeon είναι ακριβώς εκείνο το κάτι ανάμεσα σε καφέ-μπαρ- μεζεδωπολείο που ταιριάζει σε μία γειτονιά όπως το Μετς, ήσυχο και ζεστό.

Βγαίνω από το Odeon έχοντας αποφορτιστεί εντελώς από την αχρείαστη ένταση της ημέρας και περιπλανιέμαι χωρίς κάποιο προορισμό στα στενά δρομάκια του Μετς. Σκέφτομαι πως δεν είμαι έτοιμος να βγω έξω ακόμη, θέλω να παγιδευτώ σε αυτό τον ελκυστικό λαβύρινθο με τα χρωματιστά νεοκλασικά, τα γυμνά δέντρα, τα παλιακού στυλ παντοπωλεία και τις υπόλοιπες εικόνες παλαιότερων, ρομαντικότερων εποχών. Σκέφτομαι πόσο τυχεροί είναι οι άνθρωποι που μένουν εδώ και το κατά πόσο πραγματικά εκτιμούν το προνόμιο του να ζούνέ εδώ. Σκέφτομαι πως πρέπει να επιστέψω, στη βουή της πόλης, εκεί που όλα κυλούν γρήγορα και ο χρόνος είναι διαφορετικός από εδώ, πιο βιαστικός. Πατάω το πόδι μου στην Αμαλίας και σκέφτομαι πως αν υπάρχει κάτι που αγαπώ πραγματικά στην Αθήνα, αυτό είναι η ευκολία που με οδηγεί από το εσωτερικό χάος στη ψυχική ηρεμία.