Ρουά – Ανοιξιάτικες μελωδίες

Λένε πως για κάθε πόλη υπάρχει μία εποχή που της ταιριάζει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη και αναδεικνύει την ομορφιά της σε τέτοιο βαθμό που έχει εξυμνηθεί και αποτυπωθεί από μεγάλους ποιητές και ζωγράφους στα έργα τους, όπως το Παρίσι το φθινόπωρο, το Λονδίνο το χειμώνα και η Ρώμη την άνοιξη. Αν με ρωτούσατε, αυτές οι τελευταίες μέρες του Μαίου που διανύουμε και οι πρώτες του Ιουνίου που ακολουθούν, είναι αντίστοιχα εκείνη η περίοδος που, τουλάχιστον στα δικά μου, ακόμη λίγο παραπάνω ίσως, αθώα μάτια, η Αθήνα μεταμορφώνεται και μοιάζει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη εποχή με μία κανονική, όμορφη, αστραφτερή, γεμάτη ερεθίσματα για το μυαλό, ευρωπαική μητρόπολη. Ταινίες σε θερινά σινεμά, συναυλίες, συζητήσεις και ποτά σε πανέμορφες ταράτσες, πρωινή κρυστάλλινη λιακάδα, καθαρτικές απογευματινές μπόρες, η μυρωδιά της υγρασίας μετά τη βροχή, τα πρώτα αθώα καλοκαιρινά σχέδια και η ανυπομονησία για τις πρώτες αποδράσεις, οι ανθισμένοι κήποι και τα κατάφυτα στενάκια, οι ατελείωτες βόλτες, είναι μόνο λίγοι ,και οι πρώτοι που μου έρχονται στο μυαλό, λόγοι που αγαπάω λίγο παραπάνω την Αθήνα αυτές τις μέρες.

Μία κάπως πιο ποιητική σύνοψη των παραπάνω συνέβη όταν περπατούσα τη Διονυσίου Αεροπαγίτου σε μία πρόσφατη, χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, βόλτα μου. Όλοι έχουμε περπατήσει και εκτιμήσει τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό τον πιο όμορφο πεζόδρομο της Αθήνας, αλλά ελάχιστοι γνωρίζουμε πως κάτω από αυτόν βρίσκεται και εξελίσσεται συνεχώς μία απίστευτα καλαίσθητη και προνομιούχα γειτονιά. Υπέροχα νεοκλασικά κτίρια στεγάζουν από εστιατόρια και μπαράκια μέχρι θεατρικές ομάδες και καλλιτεχνικά καφενεδάκια. Μία σχετικά πρόσφατη και άγνωστη προς το παρόν προσθήκη, το καφέ-μπαρ Ρουά στη συμβολή της Ερεχθείου και Ροβέρτου Γκάλλι, έχει δώσει ζωντάνια στη περιοχή και αποτελεί ιδανική επιλογή για ένα χαλαρό Κυριακάτικο καφέ μετά από μία υπέροχη βόλτα στη γύρω περιοχή. Τόσο ο εξωτερικός χώρος με τα άσπρα τραπεζάκια κάτω από τις μουριές και τους άνετους καναπέδες όσο και οι εσωτερικός με πολύ όμορφη ρετρό διακόσμηση και ζεστή ατμόσφαιρα προσφέρονται για συζητήσεις ήπιων τόνων αλλά και για μοναχικούς καφέδες με παρέα βιβλία, εφημερίδες και χαλαρή μουσική, ιδανική για ανάγνωση. Όταν επισκεφθείτε το Ρουά μη παραλείψετε να δοκιμάσετε την εξαιρετική κερασόπιτα, σίγουρα μία από τις καλύτερες που έχω δοκιμάσει στην Αθήνα. Εντύπωση μου κάνουν πάντα οι αμέτρητοι τουρίστες που επισκέπτονται καθημερινά το Ρουά, ως κομμάτι της εξόρμησης τους, οι οποίοι σταδιακά πληθαίνουν ακόμη περισσότερο με την έλευση του καλοκαιριού. Βέβαια έχει πάντα το ενδιαφέρον και τη δικιά του μαγεία να χαζεύεις και να παρακολουθείς όλο αυτό το κόσμο να κάθεται δίπλα σου απολαμβάνοντας το καφέ και τις διακοπές του, ενώ εσύ απλώς παγώνεις λίγο τη ροή της καθημερινότητας, αναζητώντας αυτή τη παροδική ξεγνοιασιά τους.

Αφήνοντας το Ρουά πίσω μου μετά από ένα απαραίτητο και απολαυστικό απογευματινό καφέ, περπατάω στο πρώτο παράλληλο δρόμο της Διονυσίου Αεροπαγίτου, χαζεύω τα πανέμορφα νεοκλασικά , ακούω τις τζαζ μελωδίες που φτάνουν ξεθωριασμένες στα αυτιά μου από τα μπαράκια και μπλέκουν γλυκά με το κελάηδισμα των αηδονιών, μυρίζω τα πλατάνια και τις αμυγδαλιές όταν αυτά αναδύουν τις πιο όμορφες μυρωδιές τους, αφουγκράζομαι τις τελευταίες στιγμές πριν φανούν τα πρώτα αστέρια και τελικά καταλήγω στο παρκάκι, πίσω από το μουσείο της Ακρόπολης. Και σε εκείνο ακριβώς το σημείο συνειδητοποιώ πως οι μικρές στιγμές ευτυχίας δεν θέλουν τόση πολλή προσπάθεια, απλώς ένα μυαλό και μία ψυχή απαλλαγμένα από τους θορύβους της καθημερινότητας, βουτηγμένα στα ερεθίσματα που προσφέρει καθημερινά η πόλη που ζούμε.