Liars – Mess

Εξέλιξη, αλλαγή, ρίσκο και καμία ηρεμία. Στοιχεία, μακριά από το καθημερινό και ασφαλές, που κάνουν ένα έργο να φεύγει από το στενό κύκλο κριτικής για το αν είναι καλό ή κακό και να σε μεταφέρει μαζί του, στον πειραματικό του κόσμο, όπου το ελάχιστο που μπορεί να σου προσφέρει είναι να σε εμπνεύσει, έστω και για κάτι τελείως διαφορετικό. Οι liars στο προηγούμενο album, ξεκίνησαν την πορεία τους για το διαφορετικό και έφτασαν στον προορισμό τους με το Mess, που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες.

Το τρίο από το Los Angeles, ξεκίνησε το 2000 και έδειξε από την αρχή το ενδιαφέρον του περισσότερο για το ρυθμό και την υφή του ήχου και λιγότερο για την ίδια τη σύνθεση, χωρίς αυτό να σημαίνει κακό αποτέλεσμα. Η μελωδία υπήρχε πάντα κάπου κρυμμένη και το επίθετο “φρέσκο” ήταν μια λέξη που χαρακτήριζε τον ήχο τους. Μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει 7 album και ακρετά EPs και Singles, κυνηγώντας μάγισσες σε διάφορες γωνίες του πλανήτη, με μια ιδιαίτερη προτίμηση στο Βερολίνο όπου έζησαν και ηχογράφησαν το τρίτο τους album “Drum’s not Dead” το 2004.

Οι Liars, στο Mess, πολλές φορές φαίνεται σαν να μην ξέρουν ακριβώς τι κάνουν. Ίσως αυτό είναι το νόημα αλλά και η αιτία που τους ώθησε στο να δημιουργήσουν αυτό το album. Φαίνεται σαν να θέλουν να τους δείξει το ίδιο το έργο τον προορισμό. Μισή ώρα με 40 λεπτά μετά θα μπορείς να δεις το δάσος που δεν έβλεπες στην αρχή, παραμένοντας φυλακισμένος σε μια οπτική γωνία. Η αφοσίωσή τους στο ρυθμό φαίνεται και σε αυτό το album, ίσως περισσότερο από ποτέ καθώς ξεφεύγει από τα στενά όρια των Drums και του μπάσου και παίρνει πιο ουσιαστικές και ενδότερες μορφές, από αυτές που σε κάνουν να χτυπάς ρυθμικά το πόδι σου στο πάτωμα. Με κομμάτια όπως το διεστραμμένο “Mask Maker”, το trippy “Left Speaker Blown” αλλά και το καλύτερο κομμάτι στο album “Pro Anti Anti” σε καλωσορίζουν στο καινούριο δικό τους διαμπερές διαμέρισμα, γεμάτο ήλιο και φρέσκο αέρα.

Οι Liars δεν γράφουν αυτό που λέμε εύκολη μουσική, ειδικά όταν αποφασίζουν να περάσουν αυτό που θέλουν μέσω ενός ορχηστρικού κομματιού. Μπορεί η αυθόρμητη και “πρωτόγονη” διάθεση που έρχεται στο άκουσμα του Mess να έχει σχέση με το χορό, αλλά αυτό είναι η επιφάνεια και μια σκόπιμη μεταμφίεση.