Υπάρχουν τα μαθηματικά που κάνεις στο χαρτί και τα μαθηματικά που βλέπεις μπροστά σου, εφαρμοσμένα, χωρίς να το ξέρεις καλά καλά, στην καθημερινότητά σου. Στο χαρτί έχουν τη δική τους μαγεία, αλλά λίγοι γοητεύονται από τον θεωρητικό τους κόσμο. Όλοι όμως απολαμβάνουν τα αποτελέσματα της εφαρμογής τους στη ζωή.

Κάπως έτσι είναι και τα πράγματα στη μουσική. Τα μαθηματικά που υπάρχουν πίσω από το ρυθμό και τον ήχο είναι διάφανα και αόρατα, όμως είναι εκεί. Αλλά κάποιες φορές η μουσική, έχει εκφραστεί με τρόπους που μπορείς να διακρίνεις την επιφάνεια έστω των αριθμών. Και οι Driftmachine, το καινούριο σχήμα από το Βερολίνο που μας φέρνουν οι Andreas Gerth (Tied & Tickled Trio) και Florian Zimmer (Fenster), κουβαλάει μαζί του και τον κόσμο αυτό.

Το ντεμπούτο τους “Nocturnes”, ή νυχτερινή μουσική όπως λέει ο τίτλος, είναι αρχικά εμπνευσμένο από το βιβλίο του Alex Ross (μουσικός κριτικός στο “The New Yorker”) “The Rest Is Noise”, μια υπέροχη αναζήτηση στις θέσεις και προτάσεις της μοντέρνας μουσικής του 20ου αιώνα, του ατονικού στοιχείου, των Avant-garde ήχων και του μινιμαλισμού. Το αποτέλεσμα της επιρροής του Ross πάνω στους Driftmachine, που ηχογραφήθηκε το 2012, αποτελείται από 6 σπουδές που προεκτείνουν τις ιδέες του Αμερικάνου συγγραφέα ή το αντίστροφο και θα κυκλοφορήσει στις 20 Ιουνίου.

Το “Nocturnes” βασίζεται στην απόλυτη συμμετρία, στα έξυπνα και διαφορετικά ρυθμικά επίπεδα που χτίζουν τα θεμέλια και στα ηλεκτρονικά στοιχεία που διανθίζουν μινιμαλιστικά τις κεντρικές ιδέες-θέματα των κομματιών. Κάπου ανάμεσα στον βαθύ ύπνο και την αϋπνία, κάπου εκεί βρίσκεις την μουσική των Driftmachine. Είναι τη στιγμή που αρχίζεις να βυθίζεσαι αλλά ταυτόχρονα έχεις συνείδηση του κόσμου γύρω σου, τη στιγμή που δεν ξέρεις αν στ’ αλήθεια κοιμάσαι και ονειρεύεσαι ή όχι. Την αίσθηση αυτή, για να γίνει μια σύνδεση με τον πρόλογό μας, σου την δίνει το μπάσο. Ένας ήχος που έχει δημιουργηθεί με μια σπειροειδή κίνηση στο μυαλό, ακολουθώντας τον αριθμό φ. Μια κατάδυση στα πρώιμα στάδια της δημιουργίας με σκοπό την δημιουργίας ενός νέου τρόπου.

To “Noctures” ισορροπεί ανάμεσα σε έντονα και δραματικά στοιχεία, κλείνοντας το μάτι σε συνθέσεις σαν του Krzysztof Komeda για το Rosemary’s Baby του Roman Polanski. Το αποτέλεσμα είναι ότι το “Nocturnes” δεν θα σε αφήσει να κοιμηθείς, είναι ένα album για τη νύχτα και την επίδρασή της πάνω μας.