Τεφλόν

Ελληνικό συγκρότημα που υπάρχει από το 2007 αλλά μόλις πρόσφατα κυκλοφόρησε την πρώτη του δισκογραφική δουλειά. Η δουλειά τους αυτή παρουσιάζει πολλές ιδιαιτερότητες. Πρώτα απ’ όλα, δεν φαίνονται πουθενά τα μέλη του συγκροτήματος, δηλαδή ποιοι παίζουν και τι παίζουν. Μια προφανής προσπάθεια ανάδειξης του συγκροτήματος ως ένα, σαν μουσικός πυρήνας που τονίζει το συνολικό μουσικό αποτέλεσμα αν και αποτελείται από μέρη. Τα ονόματα των μελών βρίσκονται εύκολα στο διαδίκτυο αλλά δεν έχει κάποια αξία να αναφερθούν εφ’ όσον και οι ίδιοι το θεωρούν ήσσονος σημασίας, κάτι όχι σπάνιο στο χώρο του ελληνικού underground.

Οι ίδιοι λένε για το συγκρότημα: «γνωρίστηκαμε σχεδόν τυχαία. το φθινοπωρο του 2007 ξεκίνησαμε, τέσσερις από μας, να παίζουμε μαζί. την άνοιξη του 2008 γίναμε πέντε. στις αρχές του 2009 ο πρώην ντράμερ μας μετακόμισε στο βερολίνο κι έτσι αποκτήσαμε τη σημερινή μας μορφή.

αναπτύξαμε σχέσεις ισοτιμίας και αλληλοσεβασμού. και δε νιώσαμε ποτέ να δεσμευόμαστε από κάποιο είδος μουσικής ή κάποια αμοιβαία συμφωνημένη πολιτική ή κοινωνική στάση. απλά αλληλεπιδρούμε με την κοινωνία και παίζουμε τη μουσική μας. θέτουμε ερωτήσεις. κάνουμε δηλώσεις. νευριάζουμε και γκρινιάζουμε. συσσωρεύουμε χρέη».

Το cd είναι δική τους παραγωγή, από σκληρό χαρτόνι, χωρίς ίχνος πλαστικού, εικόνα με άλλα λόγια DIY. Οι στίχοι, ελληνικοί, εμπεριέχονται σε ένθετο και καλύπτουν μια διάρκεια από την αρχή της ζωής του συγκροτήματος μέχρι το 2012 – πενταετία δηλαδή – οπόε και ηχογραφήθηκε ο δίσκος. Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο του Γιάννη Αναγνωστάτου (Lolek), ενώ η ηχογράφηση και η μίξη από τον Μανώλη Αγγελάκη. Αυτό σημαίνει πως ο ήχος τους δεν είναι μακριά από τον δικό του ήχο, έτσι κι αλλιώς παίζουν μαζί αρκετό καιρό. Ο ήχος του Μανώλη Αγγελάκη μου αρέσει, έχει δυναμική και προσωπικότητα. Και φτάνουμε σε ένα από τα πρώτα θετικά του δίσκου, τον ήχο.

Ο ήχος είναι από τα πρώτα που προσέχει ο ακροατής, ακόμα και ο μη παρατηρητικός. Πολύ καλές εγγραφές που αποδίδουν με τον καλύτερο τρόπο τις χαρακτηριστικές εναλλαγές στο τέμπο και τις εντάσεις που βγαίνουν σε όλο το δίσκο.

Λογικό είναι βέβαια το κύριο ενδιαφέρον να είναι η ίδια η μουσική. Εδώ το συγκρότημα με απλά λόγια έφτιαξε έναν δίσκο που εύκολα θα τραβήξει το ροκ κοινό σε αρκετά μεγάλο εύρος. Από το post rock στο shoegaze και με πολλά στοιχεία κινηματογραφικής μουσικής, οι “Τεφλόν” καταγράφουν δέκα κομμάτια που είναι και ακούγονται Δυνατά! Ο δίσκος ανοίγει με το “Νίτρο”, σαν intro. Ένα εξαιρετικό κομμάτι, θαυμάσια εισαγωγή για τον δίσκο που ξεκινά ήσυχα και μελωδικά, κάτι σαν Burgundy Grapes για παράδειγμα, μέχρι το σημείο που το μπάσο και η κιθάρα βάζουν την ηλεκτρική τους ενέργεια. Κομμάτι για πολλές εκπομπές και πολλές συλλογές.

Όλα τα κομμάτια του δίσκου έχουν ενδιαφέρον. Χορταστικά σε διάρκεια τα περισσότερα, χαρακτηριστικό του post rock εξ’ άλλου, το ίδιο και ο δίσκος ολόκληρος που ξεπερνάει τα εξήντα λεπτά μουσικής. Η “Καληνύχτα” είναι ένα εννιάλεπτο κομμάτι που πιστεύω πως μένει στο τέλος των ακροάσεων. Εκτός όμως από την εισαγωγή, το κομμάτι που άκουσα τις περισσότερες φορές είναι ο απόηχος: εφτά λεπτά εξέλιξης από μπαλάντα σε δυνατό ροκ και ξανά μπαλάντα κι ένταση.

Πολύ χαίρομαι όταν ακούω μουσικές και συγκροτήματα που κρατούν ψηλό επίπεδο σε όλα τα σημεία της δουλειάς που εκδίδουν. Ένα δεμένο συγκρότημα, μια πολύ καλή παραγωγή, ωραία κομμάτια, φαίνεται να είναι ένας δίσκος που έχει ότι χρειάζεται για να ακουστεί πολύ. Αν συμβεί εντέλει να φτάσει στα αυτιά πολλών δεν είναι κάτι προβλέψιμο πάντα, ειδικά όταν αναφερόμαστε σε ιδιωτική παραγωγή, χωρίς δηλαδή εταιρεία, με ότι αυτό συνεπάγεται από πλευράς (μη) διαφήμισης. Πρέπει όμως οι καλές δουλειές να φτάνουν σε πολλούς αποδέκτες και αυτή η παρουσίαση αυτό το ρόλο φιλοδοξεί να παίξει.