Για να βγάλει το ψωμί του το αηδόνι
Πέφτουν τα φύλλα

Κάποτε, στο Ηνωμένο Βασίλειο ονόμασαν NEET τους νέους από 16 έως και 24 χρόνων που δεν είχαν μόρφωση, δουλειά ή εκπαίδευση (Not in Education, Employment, or Training). Είναι οι πρώην “Status Zer0” όπως αποκαλούνταν μέχρι το 1999 οι νέοι που δεν είχαν με τι να ασχοληθούν στη ζωή τους, ως αποτέλεσμα της κοινωνικής πολιτικής των ανεπτυγμένων χωρών κατά κύριο λόγο, αλλά και της δικής τους απραξίας ή απάθειας απέναντι στο ζήτημα αυτό. Βέβαια, το να οδηγηθεί ένας νέος σε αυτή την κατάσταση είναι αποτέλεσμα της κοινωνικής αναλγησίας ή και ενός σχεδίου δημιουργίας ανειδίκευτου και πολύ φτηνού εργατικού δυναμικού που αποδέχεται αδιαμαρτύρητα το Status του.

Τέτοιοι είναι και οι ήρωες του Higashi no Eden. Νεαρά άτομα, που έχουν συστήσει την East of Eden. Μια ομάδα με σκοπό την ανακύκλωση που γρήγορα όμως έγινε μια επιτυχημένη – αν και μικρή- επιχείρηση, χάρις στις δεξιότητες της Saki, που μπορούσε να ανεβάζει την αξία των αντικειμένων, αλλά και στην επαναστατική μηχανή αναγνώρισης που η Micchon διέθετε.

Τι σχέση έχουν τα παραπάνω μεταξύ τους; Οι άνθρωποι που χαρακτηρίστηκαν ως NEETs κατά κάποιο τρόπο ενστερνίστηκαν το χαρακτηρισμό αυτό και θέλησαν να τον διατηρήσουν, ακόμη κι αν τελικά κατάφερναν να ξεφεύγουν, δημιουργώντας νέες ευκαιρίες τόσο για τους ίδιους, όσο και για τους έχοντες ανάγκη να βγουν μπροστά στη ζωή. Τα μέλη του Eden of the East αν και σκληρά εργαζόμενοι σε μια δικιά τους επιχείρηση, δε θέλουν να αποποιηθούν το παρελθόν τους και συχνά φρόντιζαν να θυμούνται τον τίτλο τους.

Όταν η Saki Morimi, μέλος όπως προείπαμε της ομάδας αυτής αποφασίζει να φύγει για ένα ταξίδι, λίγο καιρό πριν την αποφοίτησή της από το Πανεπιστήμιο, θα βρεθεί μπλεγμένη έξω από το Λευκό Οίκο, προσπαθώντας να πιάσει ένα νόμισμά της που είχε πέσει στο εσωτερικό της περίφραξης. Κάπου εκεί τη σώζει από την αστυνομία ο Akira Takizawa. Κάπως έτσι, δυο ζωές μπλέκονται περίεργα και με τρόπο που δύσκολα μπορεί κανείς να περιγράψει.

Στις 22 Νοεμβρίου του 2010, δέκα πύραυλοι χτυπούν την Ιαπωνία, χωρίς ευτυχώς θύματα. Αυτή η κατά τα φαινόμενα τρομοκρατική επίθεση, που έλαβε το χαρακτηρισμό «Απρόσεκτη Δευτέρα» δημιούργησε χάος στην Ιαπωνία. Η φούσκα της οικονομίας σκάει με αποτέλεσμα οι NEETs να είναι πια ευυπόληπτοι πολίτες, αυτοδημιούργητοι νέοι με όραμα κι όχι μηδενικά. Οι κυβερνήσεις των άλλων χωρών διατηρούν μια στάση ουδετερότητας και αποστασιοποιούνται από τα γεγονότα κάτι που οδηγεί την Ιαπωνία από μια πάλαι ποτέ κραταιά δύναμη της Ανατολής, σε μια χώρα που η εκ βάθρων ανοικοδόμηση φαντάζει ως η μόνη λύση για επιβίωση. Η κυβέρνηση της αυξάνει τους φόρους και οδηγεί τους πολίτες στην κατανάλωση για να αυξήσει τα έσοδα. Κοντόφθαλμη πολιτική από θιασώτες της πρότερης κατάστασης.

Κάπως έτσι ξεκινά ένα παιχνίδι ανάμεσα σε 12 άτομα, τους Selecao. Ο διοργανωτής του παιχνιδιού τους μοιράζει από ένα κινητό τηλέφωνο συνδεδεμένο με ένα δίκτυο τεχνητής νοημοσύνης ονόματι Juiz. Οι κανόνες είναι απλοί. Έχεις 10 εκατομμύρια γιεν. Σκοπός σου να βοηθήσεις την Ιαπωνία. Χρησιμοποιείς το δίκτυο όπως θες, ακόμη και βγάζοντας από τη μέση τους αντιπάλους για να πετύχεις το σκοπό σου. Απαγορεύεται να χρησιμοποιήσεις όλα σου τα χρήματα ή να φερθείς εγωιστικά. Παίξε λοιπόν και κέρδισε… Αν παραβείς τους κανόνες τότε ο «Υποστηρικτής», μια σκιώδης φυσιογνωμία του παιχνιδιού θα σε σκοτώσει για να μείνουν τελικά αυτοί που θα μπορέσουν να σώσουν την Ιαπωνία.

Δύναμη που μοιράζεται σε 12 άτομα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους τόσο σε χαρακτήρα, όσο και σε κοινωνικό status. Δύναμη να παίξεις, συμπαρασύροντας τους συνανθρώπους σου στη δίνη ενός πολέμου από τον οποίο δε μπορούν να ξεφύγουν. Δύναμη για να τους σώσεις ή όχι;

Όσο μπερδεμένα είναι όσα γράφονται παραπάνω, τόσο μπερδεμένη είναι και η ιστορία που ο Kenji Kamiyama έγραψε και σκηνοθέτησε.