Όμορφος χαρταετός
Σηκώθηκε
απ’ την καλύβα του ζητιάνου

Ποιες είναι οι σχέσεις των ανθρώπων και ποιοι οι άνθρωποι οι ίδιοι που στον εσφαλμένα εγωκεντρικό κόσμο μας, περιστρέφονται σα φεγγάρια γύρω μας; Κι όταν η ανάγκη τους οδηγήσει μακριά τι γίνεται τότε; Έχω ακόμη μια ερώτηση να κάνω… Τι πάει να πει σε ποιον; Σε σένα! Μα, ναι ξέρω ότι δε θα μου απαντήσεις ποτέ μιας και είμαι μονάχα μερικές γραμμές σε ημίλευκη σελίδα αλλά να, θέλω να μου πεις… Πόσο πολύ σκοτώνουμε αυτό που ταχύτατα αναπτύσσεται μέσα μας όταν είμαστε μικροί; Πόσο εύκολα το θυσιάζουμε για να γίνουμε ενήλικες;

Έφυγα κι εγώ για κάπου μακριά. Κάπου να ανοίξω τα φτερά μου, πέρα από τη φωλιά που ζεστά με περιέθαλψε κι εμένα. Τυχερός; Ναι σίγουρα! Πολύ! Όχι περισσότερο από άλλους μα σίγουρα πολύ περισσότερο από πολλούς. Έτσι είδα από ψηλά, όταν χρησιμοποίησα τα δυνατά νεανικά μου φτερά.

Και τώρα εδώ, ψάχνω να βρω το πώς θα ξεφύγω από όσα μου έμαθαν να θέλω να κυνηγάω. Ποια αρρωστημένα μυαλά μας κυβερνούν και διαιωνίζουν το δικό τους είδος για να μας καθοδηγούν δίνοντας μας τη δήθεν ελευθερία βούλησης; Πόσο καλά κρυμμένοι είναι και Θεέ μου, πόσο δυνατοί.

Δισεκατομμύρια είμαστε μα και πάλι σαν το μικρό ελεφαντάκι στο τσίρκο, που έμαθε ότι δε μπορεί να πάει πέρα από την αλυσίδα του, δεν προχωράμε, δεν αντιδρούμε, δε σπάμε τα δεσμά για να φύγουμε και να ζήσουμε, όχι άναρχα όπως θέλουμε, μα ελεύθερα όπως γεννιόμαστε. Ναι, έτσι γεννιόμαστε ακόμη κι αν γίνει μέσα σε κλουβιά!

Πόσο θα κρατάς την ψυχή σου και το πνεύμα σου σιδηροδέσμιο στη φυλακή του «δε μπορώ», του «πρέπει», του «κοινού συμφέροντος», του «στις δύσκολες εποχές μας», του «είσαι επαγγελματίας»;

Μια ανάμνηση ξέρεις, είναι μια κραυγή στην κορυφή ενός γεμάτου από χιόνι πανύψηλου βουνού. Τόσο γεμάτου που κοντεύει να συνθλιβεί από το βάρος. Ξέρεις τι κάνει αυτή η κραυγή; Α θαυμάσια! Ξέρεις! Μια ανάμνηση είναι ικανή να σε ζεστάνει ή να σε παγώσει τόσο που να σου θυμίσει ότι ζεις. Ναι, είπαμε σε σένα το λέω.

Τι ανάμνηση; Το βλέμμα κάποιου ίσως. Αυτού που έρχεται από την άλλη άκρη για να σε βρει κι εσύ απαντάς, είμαι πολύ απασχολημένος τώρα θα τα πούμε κάποια άλλη στιγμή… Κι ο ίδιος φεύγει μακριά, με το φαγητό, τον καφέ, το γλυκό, το δώρο, που έφερνε μαζί του για να το μοιραστείτε…

Το βλέμμα κάποιου, Dareka no Manazashi, μια ταινία μικρού μήκους του εξαιρετικού Makoto Shinkai.