Hauru no ugoku shiro

Γυμνή γυναίκα

το ρόδι που έσπασε

ήταν γεμάτο αστέρια.

 

Εφτά ολόκληρα χρόνια πριν. Τόσα ήταν θαρρώ όταν εντυπωσιασμένος από τον Hayao Miyazaki με τα πολυβραβευμένα του Mononoke-hime και Sen to Chihiro no Kamikakushi (Spirited Away) καθώς και το εισαγωγικό anime του Studio Ghibli, το θρυλικό Totoro, άρχιζα να αναζητώ περισσότερο τις δημιουργίες του mangaka.

Εφτά χρόνια πριν λοιπόν ή μήπως ήταν οχτώ, που πήγα σε ένα παραλίμνιο κινηματογράφο, εν μέσω καλοκαιριού, για να παρακολουθήσω κάποια ταινία. Δε θυμάμαι ποια ήταν, θυμάμαι μόνο το προσεχώς. Howl’s Moving Castle. Οι δυο φίλοι μου εντυπωσιασμένοι και λίγο μετά τη μύησή τους στον κόσμο της Ιαπωνικής αυτής τέχνης, γύρισαν με ένα στόμα και μου είπαν «ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΜΕ ΑΥΤΟ!».

Το καλοκαίρι πέρασε και δεν πήγα στον κινηματογράφο. Όμως μια επιδρομή στο videoclub της γειτονιάς, για αναζήτηση ταινίας (ναι τότε δεν είχαμε dsl συνδέσεις, ή online blog για live streaming) που θα συντρόφευε το φθινοπωρινό μου βράδυ, έμελε να αποτελέσει μια από τις πιο αποκαλυπτικές περιπέτειες. Ήταν εκεί, στο ράφι με τα παιδικά (sic) και το προσπερνούσε ο κόσμος αδιάφορα. Δε μου γεννήθηκε καμμία (ναι με δύο μ είναι μην τα ξαναλέω, όπως και το κρεββάτι, ανάθεμα την απλοποίηση) αμφιβολία για το τι έπρεπε να κάνω. Το πήρα για το σπίτι. Χωρίς να τρέξω να το δω και χωρίς μια κάποια έστω αναστάτωση.

Κάθησα, έβαλα να φάω και πάτησα το κουμπί για να αρχίσει η ταινία.

Τα πάντα ξεκινούν σε μια πόλη με ανθρώπους της φρουράς του αυτοκράτορα να κυνηγούν μια μαύρη μορφή που έτρεχε ανάμεσα στα στενά της πόλης, γελοιοποιώντας τους εκπαιδευμένους στρατιώτες. Ταυτόχρονα σε κάποιο καπελοποιείο της πόλης μια μικρή κοπέλα προτιμά να συνεχίσει τη δουλειά της παρά να πάει μέχρι τις πλατείες όπου θα μπορούσε να απολαύσει τις εορταστικές εκδηλώσεις που λάμβαναν χώρα.

Όταν όμως τελικά η Sophie,η μικρή καπελοποιός, κλείνει το μαγαζί και κατεβαίνει τη σκάλα, πέφτει πάνω στη μαύρη μορφή και τους διώκτες της. Τώρα πια όμως δεν ήταν μόνο οι καλοθρεμμένοι φρουροί του αυτοκράτορα αλλά και κάποια άλλα πλάσματα πολύ πιο επικίνδυνα και γρήγορα. Όταν η μορφή αυτή παρασύρει την Sophie παίρνοντάς την μαζί του, αποδεικνύεται πως είναι ένας πολύ όμορφος άντρας που της χαμογελά και την καθησυχάζει λέγοντάς της πως κοντά του δε θα πάθει κακό. Τελικά καταφέρνουν να ξεφύγουν από τους διώκτες τους όταν στο διάβα τους, ανοίγουν την πόρτα ενός σπιτιού και κρύβονται μέσα.

Στον κόσμο μας τα πάντα είναι απλά, μετρήσιμα, όσα πιάνουν τα χέρια μας και βλέπουν τα μάτια μας. Όσα μπορεί να πληρώσει η τσέπη μας και μπορεί να αντέξει η ματαιοδοξία μας.

Στον κόσμο εκείνο όμως, υπάρχουν πόρτες που σε οδηγούν σε άλλα μέρη, υπάρχουν ιδανικά που δεν πέφτουν στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων για να τα στρογγυλέψουμε, ούτε και μέσες λύσεις υπάρχουν. Στον κόσμο εκείνο, που τόσο πολύ μοιάζει με το δικό μας, υπάρχει κακία, διαφθορά, μίσος, φτώχεια, ματαιοδοξία, κρίση, απάθεια και βόλεψη. Υπάρχει όμως και ομορφιά, δημιουργία, διαφορετικές διαστάσεις, αφοσίωση, παραμύθι, πραγματικότητα.

Σε ένα τέτοιο κόσμο συναντάς ένα σκύλο, ένα σκιάχτρο, ένα πνεύμα, μια φωτιά, ένα κινούμενο κάστρο, μια πόρτα που σε πάει εκεί που θες. Σε ένα τέτοιο κόσμο είσαι παιδί κι όμως ζεις παγιδευμένος στο σώμα γέρου για να καταλάβεις τι πάει να πει ζωή. Σε ένα τέτοιο κόσμο ένα αγόρι κάποτε κατάπιε ένα αστέρι…

Ηowl's Moving Castle