Οι καλές ταινίες πρέπει να είναι καλές και σε είκοσι χρόνια και για πάντα

 

Ερ: Το σενάριο της ταινίας μας βάζει κατευθείαν στον πυρήνα της εποχής. Η αποκωδικοποίηση της πραγματικότητας μέσω της τέχνης μπορεί να μας οδηγήσει ένα βήμα πιο κοντά στην κοινή λογική;

Απ: Tο σενάριο πρωτο-συζητήθηκε με τον Γιάννη Τσίρο πριν πέντε χρόνια και γράφτηκε πριν τέσσερα. Στην ταινία (που γυρίστηκε το φθινόπωρο του ’12) μια συμμορία εισβάλει σε ένα σπίτι, λεηλατεί την ζωή μιας οικογένειας, και έτσι μπαίνουν όλοι σε βαθιές αμφισβητήσεις και διλήμματα. Στο μεταξύ, στις ζωές όλων μας εισέβαλε η κρίση και λεηλάτησε ό,τι πιστεύαμε. Οι θεατές λοιπόν κάνουν τους παραλληλισμούς – στις κουβέντες τους μετά. Αποκωδικοποιούν την ταινία και βρίσκουν κάποιον ηθικό μπούσουλα χρήσιμο στην δική τους πραγματικότητα. Είμαι ευτυχής που η ταινία προκαλεί τέτοιες συζητήσεις. Επανειλημμένα μου έχουν πει, ότι την σκέφτονται και μετά από μέρες.

Ερ: Υπήρξε κάτι που δεν τολμήσατε σε αυτή την ταινία λόγω της ισχυρής της επικαιρότητας;

Απ: Δεν αλλάξαμε τίποτα για χάρη της επικαιρότητας. Οφείλω πάντως να πω ότι αν είχαμε «τολμήσει» να εντάξουμε στην ταινία την άμεση επικαιρότητα, θα ήταν μεγάλο σφάλμα. Οι καλές ταινίες πρέπει να είναι διαχρονικές, να ισχύουν και σε είκοσι χρόνια και για πάντα. Αυτή η άποψη βέβαια, δεν είναι συμφέρουσα εισπρακτικά, τουλάχιστον όχι βραχυπρόθεσμα. Τα λέμε, λοιπόν, σε είκοσι χρόνια…

tsemperopoulos_1Ερ: Στην ταινία οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τις πράξεις τους. Με ποιο τρόπο πιστεύετε ότι μπορούν οι άνθρωποι να (ξανά) αρχίσουν να κάνουν αυτοκριτική;

Απ: Σήμερα όλοι κάνουμε διαρκώς αυτοκριτική σε βαθμό αυτομαστίγωσης! Και σαν άτομα και σαν λαός. Η αυτοκριτική όμως γίνεται σαν να ξορκίζουμε τα ελαττώματα μας και όχι σαν να έχουμε την πρόθεση να βελτιωθούμε.

Ερ: Σκηνοθετικά γιατί είχε ενδιαφέρον αυτή η ταινία πέρα από το πολύ καλό σενάριο; Μεγαλώνοντας βρίσκετε καινούργιους τρόπους να σκηνοθετείτε ένα σενάριο ή τελειοποιείτε τους πρώτους;

Απ: Κάθε ταινία την βλέπεις κάπως από την αρχή. Από κει και πέρα συνεχώς εξελίσσεται, επηρεάζεται πολύ από τις τελικές επιλογές των ηθοποιών και του διευθυντή φωτογραφίας που την φωτίζει. Στον «Εχθρό Μου» συνεργάστηκα πολύ καλά με όλους τους δημιουργικούς μου συνεργάτες. Ιδιαίτερα όμως απόλαυσα τη γέννηση της μουσικής της ταινίας.

Στόχος μου ήταν να είναι πολύ απλές οι σκηνές της βίας, να έχει ρυθμό η ταινία και να μην κάνει κοιλιές και -όπως πάντα- να είναι φροντισμένοι και προβαρισμένοι όλοι οι ρόλοι, ακόμα και οι βουβοί.

Ερ: Πως αντιμετωπίζετε την βία στην ζωή σας ;

Απ: Δεν μου έχει τύχει ευτυχώς. Θεωρητικά είμαι κατά της βίας. Εξαιρούνται τα βρώμικα και δηλητηριώδη έντομα, τα οποία εξολοθρεύω με ανακούφιση. Χρησιμοποιώ παντόφλες, αρβύλες, πέτρες, οινόπνευμα, μέχρι και χημικά.

Ερ: Έχετε καθόλου ενοχή για τα χρόνια που μείνατε ανενεργός καλλιτεχνικά;

Απ: Δεν είμαι ενοχικός, μου αρέσει η ζωή και την ζω. Πάντα, όμως, προχωρώ διάφορες ιδέες και περιλήψεις. Όταν όμως προχωρήσει κάποια από αυτές και βρεθώ στο γύρισμα και στο μοντάζ, στους ήχους και στις μουσικές, τότε αναρωτιέμαι πώς μπορούσα τόσα χρόνια χωρίς αυτήν την σωματική και πνευματική ντόπα. Τώρα πάντως, είναι έτσι η ζωή μου που θα ήθελα να είμαι διαρκώς σε εγρήγορση και σε παραγωγή.

Ερ: Μετά τον «Εχθρό μου» τι έχει σειρά;

Απ: Θέλω να κάνω ένα αριστούργημα που, όμως, να είναι ταυτόχρονα και παγκόσμια εμπορική επιτυχία. Επειδή η «μικρή» ελληνική γλώσσα είναι μεγάλο εμπόδιο στις αγορές, θα την έκανα στα αγγλικά αν δεν ήταν τεράστιο εμπόδιο η μικρή ελληνική μου τσέπη. Οπότε προσανατολίζομαι μάλλον να κάνω μια γερή κωμωδία με δυνατές κοινωνικές προεκτάσεις που να μιλήσει σε κάθε νέο Έλληνα και Ελληνίδα. Το μόνο βέβαιο, πάντως, είναι ότι θα είναι αριστούργημα.

Ο Εχθρός Μου
O+exthros+mou_podia_poster

 

Σκηνοθεσία: Γιώργος Τσεμπερόπουλος

Σενάριο: Γιάννης Τσίρος

Πρωταγωνιστούν: Mανώλης Μαυροματάκης,Μαρία Ζορμπά, Γιώργος Γάλλος, Αντώνης Καρυστινός, Θανάσης Παπαγεωργίου, Αριάδνη Καβαλιέρ

Περισσότερα:  http://theenemywithinmovie.wordpress.com/

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *